قوله : منهما : يعنى از كيسه هردو رفته و بهردو ضرر متوجه مىشود . قوله : بحصّته التى يريد اعطائها صاحبه : فاعل در [ يريد ] ضميرى است كه به [ كل منهما ] راجع بوده و ضمير در - [ اعطائها ] به حصّه عود كرده و كلمه [ صاحبه ] منصوب است تا مفعول دوم براى [ اعطائها ] باشد . قوله : بناء على صحة الحوالة من البرى : اگر زيد از عمرو طلبكار باشد و عمرو نيز از خالد و زيد جهت وصول پولش به عمرو رجوع نمود و عمرو وى را حواله كرد كه مال را از خالد بگيرد در صورتى كه زيد قبول كند اين حواله باجماع علماء صحيح است حال اگر عمرو به زيد بدهكار نبود بلكه هركدام از شخص ديگرى طلبكار بودند و در اين فرض عمرو زيد را حواله نمود كه فلان مبلغ را از خالد كه به عمرو بدهكار است بستاند در صحّت اين حواله بين فقهاء اختلافست شارح ( ره ) مىفرماين اگر اين حواله را صحيح بدانيم در مورد بحث نيز قائل بصحتش بوده و لاجرم قسمت بطور صحيح واقع مىشود ولى اگر آن را باطل بدانيم قسمت نيز فاسد است . قوله : و كذا لو اصطلحا على ما فى الذّمم الخ : شارح ( ره ) مىفرماين : يكى ديگر از طرق تقسيم دين صلح بر ما فى الذّمه است و شرح آن چنين مىباشد : مثلا زيد و عمرو با هم در سرمايه‌اى شريك هستند و پس از مدتى تصميم گرفتند از يكديگر جدا شده و مال خود را از يكديگر منهاض